መልዕክተ ክቡር ም/ጠቅላይ ሚኒስትር

ብፁዕ ወቅዱስ አቡነ ማትያስ ቀዳማዊ

ፓትርያርክ ርእሰ ሊቃነ ጳጳሳት ዘኢትዮጵያ፣ ሊቀ ጳጳስ ዘአክሱም ወእጨጌ ዘመንበረ ተክለ ሃይማኖት

ብፁዕ አቡነ ሳዊሮስ

የጠቅላይ ቤተ ክህነት ዋና ሥራ አስኪያጅ

ብፁዕ አቡነ ዲዮስቆሮስ

የቅዱስ ሲኖዶስ ዋና ጸሐፊ

ብፁዓን አበው ሊቃነ ጳጳሳት

የተከበራችሁ የዚህ ጉባኤ ተሳታፊዎች

በቅድሚያ በሰላምና በጤና ጠብቆ በዚህ ታላቅ ጉባኤ ስላገናኘን እግዚአብሔርን አመሰግነዋለሁ። መዝሙረኛው ዳዊት «ወንድሞች በኅብረት ቢቀመጡ እነሆ መልካም ነው፤ እነሆም ያማረ ነው» ይላል (መዝ. 133፥1)። ሊቁ ቅዱስ ዮሐንስ አፈወርቅም «እውነተኛ ሰዎች በእግዚአብሔር ስም ሲሰበሰቡ ያ ጉባኤ የመንግሥተ ሰማያት አምሳያ ይሆናል» ብሏል። እኔም በዚህ ጉባኤ የተገኘሁት ለዚሁ ነው።

ዛሬ በዚህ ቦታ ከሁሉም የኢትዮጵያ አካባቢዎችና ከመላው ዓለም የመጣችሁ አባቶችና ምእመናን ተሰባስባችኋል። የተሰባሰብንበት ቦታ ሁለት ዕድሎችን የያዘ ቦታ ነው። በአንድ በኩል መቶ ዓመቱን የያዘው ጠቅላይ ቤተ ክህነት እና 75ኛ ዓመቱን የያዘው ቅዱስ ሲኖዶስ የሚገኙበት ታሪካዊ ቦታ ነው። በሌላ በኩል ደግሞ በዘመናዊ መልኩ የተገነባው ይህ ታላቅ አዳራሽ የሚገኝበት ሥፍራ ነው።

እነዚህ ሁለት ዘመናት ዝም ብለው የሚቆጠሩ ቁጥሮች አይደሉም። ቤተ ክርስቲያናችን ለአንድ ሺህ ስድስት መቶ ዓመታት ገደማ ሊቀ ጳጳሳቷን ከእስክንድርያ ስትቀበል ኖራለች። በ1921 የመጀመሪያዎቹ ኢትዮጵያውያን ጳጳሳት ተሾሙ። በ1948 ከግብፅ ኮፕቲክ ቤተ ክርስቲያን ጋር በተደረገው ስምምነት መሠረት በ1951 አቡነ ባስልዮስ የመጀመሪያው ኢትዮጵያዊ ሊቀ ጳጳስ ሆኑ፤ በ1959 ደግሞ የኢትዮጵያ የመጀመሪያው ፓትርያርክ ሆነው ተሾሙ። ከዚያ ወዲህ ቤተ ክርስቲያኒቱ በራሷ ልጆች፣ በራሷ ቅዱስ ሲኖዶስ እየተመራች ስድስት ፓትርያርኮችን አይታለች። የዛሬው ፓትርያርካችን ብፁዕ ወቅዱስ አቡነ ማትያስ ስድስተኛው ፓትርያርክ ናቸው። ስለዚህ ይህ ግቢ የቤተ ክርስቲያኒቱ የራስን በራስ የመምራት ጉዞ ምስክር ነው።

ተዘዋውሬ እንደጎበኘሁት ጠቅላይ ቤተ ክህነት ተለውጧል። ከዚህ በፊት በተለያዩ የኃላፊነት ቦታዎች ሆኜ ወደዚህ ግቢ መጥቼ ዐውቃለሁ። ግቢው ታሪኩንና የታሪኩን ባለቤት የሚመጥን አልነበረም። አዲስ አበባና ኢትዮጵያ እየተቀየሩ ይህ ታሪካዊ ግቢ ባለበት ሊቀር ነው ወይ? የሚል ሥጋት ነበረን። አሁን ስመለከተው ግን በብዙ ነገር ተቀይሯል። ይህ ግቢ ጥንታዊነትን ከዘመናዊነት ጋር እንዲላበስ ያደረጋችሁትን የጠቅላይ ቤተ ክህነት አመራሮች ሁሉ ላመሰግናችሁ እወዳለሁ። የአዲስ አበባ ከተማ አስተዳደር ከንቲባ ወ/ሮ አዳነች አቤቤም ግቢው እንዲስተካከል ላደረጉት አስተዋጽዖ ምስጋና ይገባቸዋል። ብፁዕ አቡነ ሳዊሮስ እና ብፁዕ አቡነ ዲዮስቆሮስ – በእናንተ ዘመን ይሄ በመፈፀሙ ለእናንተና በስራው ለተሳተፉ ሁሉ ምስጋና ይገባቸዋልና እናመሰግናችኋለን፡፡

❖❖❖

የኢትዮጵያ ኦርቶዶክስ ተዋሕዶ ቤተ ክርስቲያን ታላቅ ቤተ ክርስቲያን ናት። ሥልጣኔያችን ሲተረክ እሷ አለች። ታሪካችን ሲነገር እሷ አለች። ቅርሶቻችን ሲቆጠሩ በዚያ ትገኛለች። የሀገራችን ነጻነት ሲከበር ግንባር ቀደም ሆና ትሰለፋለች። የትምህርት ታሪካችን ሲነሣ ፊደል ስትቀርጽና ቀለም ስትበጠብጥ እናገኛታለን። የውጭ ግንኙነታችን ታሪክ ሲታወስ በዚያ እናገኛታለን። ስለ ሀገር ፍቅር፣ ስለ ሥነ ምግባርና ስለ ሕዝቦች ትሥሥር ስናነሣ ዋና ተዋናይ ናት። ይህንን በጥቂቱ በታሪክ ማስረጃ እንመልከት፦

• የእምነቱ ጥንታዊነት፦ የሐዋርያት ሥራ መጽሐፍ (ሐዋ. 8፥26–40) የኢትዮጵያ ንግሥት ባለሟል የነበረው ጃንደረባ በፊልጶስ እጅ እንደተጠመቀ ይመሰክራል። በ4ኛው ክፍለ ዘመን ደግሞ በአክሱሙ ንጉሥ ዔዛና ዘመን ክርስትና የመንግሥት ሃይማኖት ሆነ። ቅዱስ አትናቴዎስ ፍሬምናጦስን የኢትዮጵያ የመጀመሪያው ጳጳስ አድርጎ ሾመው፤ እኛም «አባ ሰላማ ከሣቴ ብርሃን» ብለን እንጠራዋለን።

• ከትምህርትና ሥነ ጽሑፍ አኳያ፦ በ5ኛው ክፍለ ዘመን መጨረሻ የመጡት ተስዓቱ ቅዱሳን ገዳማትን መሠረቱ፤ መጻሕፍትን ወደ ግዕዝ ተረጎሙ። ከዚያ ወዲህ ቤተ ክርስቲያኒቱ ለዘመናት የሀገሪቱ ብቸኛ የትምህርት ተቋም ሆና ኖራለች። የአብነት ትምህርት ቤቶቿ ንባብን፣ ዜማን፣ ቅኔንና የመጻሕፍት ትርጓሜን አስተምረዋል። የግዕዝ ፊደልና በብራና ላይ የተጻፉ ሺዎች መጻሕፍት ተጠብቀው የደረሱን በእሷ ነው።

• በ14ኛውና በ15ኛው ክፍለ ዘመን ቤተ ክርስቲያኒቱ ታላቅ የሥነ ጽሑፍ ወርቃማ ዘመን አሳልፋለች። በዚህ ዘመን ክብረ ነገሥት ተሰናድቷል፤ በዐፄ ዘርዐ ያዕቆብ (1426–1460 ዓ.ም. ገደማ) ዘመን ደግሞ እንደ መጽሐፈ ብርሃን ያሉ መጻሕፍት ተደርሰዋል፤ ብዙ መጻሕፍትም ከዐረብኛና ከሌሎች ቋንቋዎች ወደ ግዕዝ ተተርጉመዋል። የሀገሪቱ ታሪክ የተጻፈባቸው ዜና መዋዕሎችም በቤተ ክርስቲያን ሊቃውንት እጅ የተዘጋጁ ናቸው።

• ቅርስና ሥልጣኔን ብንመለከትም፦ የቅዱስ ያሬድ ዜማ፣ ከአንድ ዐለት የተፈለፈሉት የላሊበላ አብያተ ክርስቲያናት፣ የአክሱም ጽዮን፣ የጣና ገዳማትና የመስቀል በዓል የሀገራችንን ስም በዓለም ያስጠሩ ናቸው። ከእነዚህም መካከል የላሊበላ አብያተ ክርስቲያናት፣ አክሱምና የመስቀል በዓል በዩኔስኮ የዓለም ቅርስነት ተመዝግበዋል።

• ነጻነትና ሉዓላዊነት ላይም ትልቅ ገድል ፈፅማለች፦ በ1888 ዓ.ም. በዓድዋ ጦርነት ካህናትና ታቦታት ከሠራዊቱ ጋር ዘምተዋል። በጣሊያን ወረራ ዘመን ሰማዕቱ አቡነ ጴጥሮስ እንዲሁም ሰማዕቱ አቡነ ሚካኤል ሕዝቡ ለወራሪው እንዳይገዛና ምድሪቱም ለጠላት እንዳትገዛ በማውገዛቸው በ1928 ዓ.ም. በአዲስ አበባ እና በጎሬ በአደባባይ በጥይት ተደብድበው ተገደሉ። ቤተ ክርስቲያኒቱ ለነጻነታችን ደሟን የከፈለች ናት።

• የውጭ ግንኙነትን ብንመለከት፦ በኢየሩሳሌም የሚገኘው የኢትዮጵያ ገዳም፣ ከእስክንድርያ ጋር የነበረው የዘመናት ትሥሥርና የቤተ ክርስቲያኒቱ አባቶች ያደረጓቸው መልእክቶችና ጉዞዎች የሀገራችንን ዲፕሎማሲ ቀደም ብለው የከፈቱ ናቸው።

❖❖❖

መጽሐፍ «መኸሩስ ብዙ ነው፥ ሠራተኞች ግን ጥቂቶች ናቸው፤ እንግዲህ የመኸሩን ጌታ ወደ መኸሩ – ሠራተኞችን እንዲልክ ለምኑት» ይላል (ማቴ. 9፥37–38)። ጌታችን ይህን የተናገረው ሕዝቡን እረኛ እንደሌላቸው በጎች ተጨንቀውና ተበትነው አይቶ ባዘነላቸው ጊዜ ነበር።

ዛሬ ስመለከት ግን በዚህ ጉባኤ የተገኛችሁ ሊቃነ ጳጳሳት፣ ካህናት፣ ሊቃውንት፣ እናቶችና ወጣቶች ብዙ ናችሁ። በየአጥቢያውና በየገዳማቱ የሚገኙትን ከቆጠርን ደግሞ እልፍ አእላፋት ናቸው። ይህ ሁሉ የመከሩ አገልጋይ እያለ አንዳንድ ሀገራዊ ችግሮቻችንን መፍታት ለምን አቃተን? ብለን መጠየቅ ያለብን ይመስለኛል።

ሰላምን ማስፈን፣

ኅብረ ብሔራዊ አንድነትን ማጽናት፣

ድህነትንና ኋላ ቀርነትን ማጥፋት፣

ሙስናንና ሌብነትን ማስወገድ፣

ግጭትንና ጠብ ጫሪነትን መከላከል፣

ችግሮቻችንን በሠለጠነ መንገድ በሰላማዊ ሁኔታ መፍታት፣

እግዚአብሔርን ፈርቶ ራስን ከወንጀልና ከነውር ማራቅ – ለምን አቃተን?

አሁን የምናሳየው ጠባይ ከሃይማኖት ታሪካችን ጋር አብሮ ይሄዳል ወይ? ጠባያችንና አካሄዳችን የአማኝ ሰው ይመስላል ወይ? አምነን እንዲህ ከሆንን፣ ባናምን ኖሮ ምን ልንሆን ነበር? ይህንን አባቶችና ሊቃውንት በጥልቀት ልትመረምሩት ይገባል ብዬ አስባለሁ። እያንዳንዱ የቤተክርስቲያኒቱ መሪና አገልጋይ ውስጡን በጥሞና መፈተሽ፣ መረዳትና ለአማኞች ምሳሌ በሚሆን መልኩ ማስተካከል ይገባዋል የሚል መልዕክት አለኝ፡፡

❖❖❖

መንፈሳዊነት ትልቅ ሀገራዊ ኃይል ነው። ሰውንም፣ ሀገርንም፣ ዓለምንም የሚያስተካክል ኃይል ነው። የኢትዮጵያ የእምነት ተቋማት ለዘመናት የገነቡት የመንፈሳዊነት ኃይል አላቸው። ኃይሉ የማይታይና የማይዳሰስ፣ ነገር ግን በሰው ውስጥ ሠርጾ የሚኖር ነው። ታሪካችን ይህንን ይመሰክራል፦

በዚህ ኃይል እነ ቅዱስ ላሊበላ ዐለቱን አናግረውበታል።

እነ ቅዱስ ያሬድ ሰማይ ደርሰውበታል።

እነ አባ ጊዮርጊስ ተራቅቀውበታል።

እነ ቅድስት ክርስቶስ ሠምራ የማይታረቁትን ለማስታረቅ ተጋድለውበታል።

እነ ተዋነይ ነፋሳቱን አስገዝተውበታል።

እነ አባ ኤዎስጣቴዎስ በባሕር ላይ ሄደውበታል።

እነ አባ ዮሴፍ እንስሳትንና አዝመራን አስማምተውበታል።

እነ አባ ሳሙኤል አንበሳና ነብር አልምደውበታል።

እነ ሠረገላ ብርሃን በአየር ላይ ሄደውበታል።

እነዚህ አባቶችና እናቶች በዘመናቸው ለሀገርም ለቤተ ክርስቲያንም ታላቅ ሥራ ሠርተዋል፦

• ቅዱስ ላሊበላ (12ኛው–13ኛው ክፍለ ዘመን) የዛጔ ሥርወ መንግሥት ንጉሥ ሲሆኑ፣ ከአንድ ዐለት ተፈልፍለው የተሠሩትን አብያተ ክርስቲያናት አሳንጸዋል። ዛሬ በዓለም ቅርስነት የተመዘገቡት እነዚህ ሕንጻዎች የኢትዮጵያን የምሕንድስና ጥበብ ይመሰክራሉ።

• ቅዱስ ያሬድ (6ኛው ክፍለ ዘመን) የቤተ ክርስቲያኒቱን ዜማ በሦስቱ ስልቶች – ግዕዝ፣ ዕዝል እና አራራይ – አደራጅተው፣ የራሱ ምልክት ያለው የዜማ ሥርዓት የሰጡን ሊቅ ናቸው።

• አባ ጊዮርጊስ ዘጋሥጫ (1364–1424 ገደማ) ዛሬም የሚጸለየውን መጽሐፈ ሰዓታት እና ጥልቁን የነገረ መለኮት መጽሐፍ መጽሐፈ ምሥጢርን የደረሱ ታላቅ ሊቅ ናቸው።

• ቅድስት ክርስቶስ ሠምራ (15ኛው ክፍለ ዘመን) በጸሎትና በተጋድሎ የምትታወቅ ሴት ቅድስት ናት። ትውፊቱ እንደሚለው ዲያብሎስን እንኳ ከፈጣሪው ጋር ለማስታረቅ የጸለየች ናት፤ ይህም የዕርቅ መንፈስ እስከ ምን ድረስ እንደሚሄድ ያሳያል።

• አባ ኤዎስጣቴዎስ (1273–1352 ገደማ) በገዳማዊ ሕይወትና በመንፈሳዊ ትምህርት ብዙ ደቀ መዛሙርትን ያፈሩ አባት ናቸው። ትውፊቱ በልብሳቸው ላይ ሆነው ባሕር እንደተሻገሩ ይናገራል።

• አባ ሳሙኤል ዘዋልድባ ከአንበሳ ጋር በሚያሳዩ ሥዕሎቻቸው የሚታወቁ የዋልድባ ገዳም ታላቅ አባት ናቸው።

ታድያ እኛ የእነርሱ ልጆች ነን ወይ? እነርሱ በእምነታቸው ዐለት አናግረው፣ ዜማ ቀርጸው፣ መጻሕፍት ደርሰው ሀገር ሲያቀኑ፣ እኛ በዘመናችን ምን እየሠራን ነው?

❖❖❖

ብፁዕ ወቅዱስ አባታችን፣

ብፁዓን ሊቃነ ጳጳሳት፣

የጉባኤው ተሳታፊዎች

ቤተ ክርስቲያን ከፍ የምትለው ኢትዮጵያ ከፍ ስትል ነው። ቤተ ክርስቲያን የምታድገው ኢትዮጵያ ስታድግ ነው። ቤተ ክርስቲያን ሰላም የምትሆነው ኢትዮጵያ ሰላም ስትሆን ነው።

የኢትዮጵያ ኦርቶዶክስን፣ የኢትዮጵያ እስልምናን፣ የኢትዮጵያ ካቶሊክን፣ የኢትዮጵያ ወንጌላውያንን አንድ የሚያደርጋቸው አንድ ነገር አለ። ሁሉም ከፊታቸው «የኢትዮጵያ» ብለው ይጀምራሉ። ምክንያቱም ሁሉም የኢትዮጵያ ናቸውና። ኢትዮጵያ የተለያዩ እምነቶች ለዘመናት ተከባብረው የኖሩባት ሀገር ናት። የነጃሺ ወይም አርማህ ሀገር ስደተኞችን ተቀብላ ያስተናገደች፣ የተለያዩ እምነት ተከታዮች በአንድ መንደር ተጋብተውና ተዋልደው የኖሩባት ምድር ናት። ስለዚህ ሁሉም ለኢትዮጵያ ሊሠሩ ይገባል። እንዲያውም ሁሉም ተባብረው ኢትዮጵያን ከፍ የሚያደርግ ነገር ሊሠሩላት ያስፈልጋል።

መንግሥት የሃይማኖት ተቋማትን እንደ ሀገራዊ ኃይል ነው የሚያያቸው። የሃይማኖት ተቋማት፦

ሞራል ያለውና ፈጣሪውን የሚፈራ ትውልድ ለመገንባት፣

ታሪኩንና ቅርሱን የሚወድና የሚያከብር ዜጋ ለመፍጠር፣

ከአካባቢ የዘለለ ሀገራዊ አንድነትን ለመፍጠር፣

የኢትዮጵያን መልካም ገጽታ ለመገንባት

ወሳኝ ሚና እንዳላቸው መንግሥት ያምናል።

❖❖❖

የሃይማኖት ተቋማት ያላቸውን ሀብት ወደ ኢንቨስትመንት በመቀየር አገልጋዮቻቸውንና ሌላውንም ሕዝብ ከድህነት ማላቀቅ ይችላሉ። ይህ አዲስ ነገር አይደለም። ገዳሞቻችን ከጥንት ጀምሮ መነኮሳቱ በራሳቸው ጉልበት አርሰው፣ ዘርተውና ዐጭደው ራሳቸውን የቻሉ ማኅበረሰቦች ነበሩ። ሥራ ከጸሎት ጋር ተጣምሮ የኖረበት ሥርዓት የእኛው ቅርስ ነው።

ዛሬም ከአምልኮ በሚተርፋቸው መሬት ላይ በምግብ ራሳችንን ለመቻል ለምናደርገው ትግል አስተዋጽዖ ሊያደርጉ ይችላሉ። ገዳማትን የአዳዲስ የግብርናና የኢንዱስትሪ ቴክኖሎጂዎች ሠርቶ ማሳያ ማድረግ ይችላሉ። አማኞቻቸው ሰብሰብ ብለውና ዐቅም ፈጥረው ወደ ሥራ ዕድል ፈጠራ እንዲገቡ ሊያበረታቱ ይችላሉ። የጤናና የትምህርት ተቋማት በየአጥቢያው እንዲስፋፉ፣ አገልጋዮችና ምእመናን በቤት ችግር እንዳይንገላቱ የማድረግ ዐቅም አላቸው።

አንድ ቀላል ስሌት ላቅርብ። በእናንተ ሥር የሚገኙት 35 ሺህ አጥቢያዎች እያንዳንዳቸው በወር 10 ሺህ ብር አውጥተው ኢንቨስት ቢያደርጉ፣ በዓመት ከ4.2 ቢሊዮን ብር በላይ ኢንቨስት ያደርጋሉ። ይህንን ለዐሥር ዓመታት በተከታታይ ቢያደርጉት ደግሞ ከ42 ቢሊዮን ብር በላይ ይሆናል፤ በቤተ ክርስቲያንና በዙሪያዋ ድህነት የሚባለው ነገር ታሪክ ይሆን ነበር።

በእምነት «የፈቃድ ድህነት» – ማለትም ባለጸጋ ሆኖ ራስን እንደ ድኻ መቁጠር – እንጂ «የግዳጅ ድህነት» አልተፈቀደም። እኛን ግን ድህነት አስገድዶ እየገዛን ነው። ብዙ ከሥነ ምግባር ውጭ የሆኑ ነገሮች ድህነትን ተከትለው ወደ ሀገራችን እየገቡ ነው። «ገንዘቡን የከፈለ ቅኝቱን ይወስናል» ይባላልና። ስለዚህ ሕዝባችንን ከድህነት ማውጣት ሕዝባችንን በሃይማኖቱ ከመጠበቅ የማይተናነስ የኖላዊነት (የእረኝነት) ተግባር ነው።

ቤተ ክርስቲያን ጽድቅን እንጂ ድህነትን መልበስ የለባትም። አባ ጊዮርጊስ ዘጋሥጫ «ምኩራብ ፈተለችው፤ ቤተ ክርስቲያን ለበሰችው» እንዳሉት፣ ቤተ ክርስቲያን መልበስ ያለባት ክርስቶስን ነው። ነቢያትና ብሉይ ኪዳን ያዘጋጁትን ድኅነት ቤተ ክርስቲያን ተጎናጸፈችው እንጂ ድህነትን አልተጎናጸፈችም። ስለዚህ ቤተ ክርስቲያን ድህነትንና ኋላ ቀርነትን እንደ አንድ የጽድቅ ጠላት ልትታገለው ይገባል። ሌሎችን የምትረዳ እንጂ ርዳታ ጠባቂ መሆን የለባትም። የምትለመን እንጂ የምትለምን መሆን አይጠበቅባትም። የምትተርፍ እንጂ የሚያንሳት መሆን አይመጥናትም።

❖❖❖

የሃይማኖት ተቋማት ከልማቱ ጎን ለጎን፦ በግጭት ውስጥ የሚገኙ ወገኖች ወደ ውይይትና ወደ ምክክር እንዲመጡ፣ችግሮች በይቅርታና በዕርቅ እንዲፈቱ፣መፈናቀል እንዲቀር፣ ሰው በሰውነቱ እንዲከበር ማስተማርና ሁኔታዎችን ማመቻቸት ይችላሉ። ለዚህም ከራሳችን ታሪክ ምስክር አለን። በ2010 ዓ.ም. (እ.ኤ.አ. 2018) ለ27 ዓመታት ተለያይቶ የነበረው ቅዱስ ሲኖዶስ በዕርቅ አንድ ሆኗል። በሀገር ቤትና በውጭ የነበሩት አባቶች ተገናኝተው «አንድ ቅዱስ ሲኖዶስ፣ አንዲት ቤተ ክርስቲያን» ብለው አውጀዋል። ይህ ዕርቅ የሚቻል መሆኑን ያሳየ የቅርብ ጊዜ ታሪካዊ ማስረጃ ነው።

ያለፈው አልፏል። እናንተ አባቶች «ላለፈው ሥርየት፣ ለሚመጣው ዕቅበት» ትላላችሁ። ከዚህ በኋላ ባለው ዘመን በጋራ ለመሥራት እንነሣ።

የሃይማኖት ተቋማት በየራሳቸው፣

የሃይማኖት ተቋማት ከሌሎች ጋር በመተባበር፣

የሃይማኖት ተቋማት ከማኅበረሰቡ ጋር በመተባበር፣

የሃይማኖት ተቋማት ከግል ባለ ሀብቱ ጋር በመተባበር፣

የሃይማኖት ተቋማት ከመንግሥት ጋር በመተባበር

ኢትዮጵያን የሚያሳድግ ሥራ እንዴት እንደሚሠሩ ማሰብ አለባቸው።

መንግሥት የእምነት ተቋማት የሚያጋጥሟቸውን ችግሮች በየደረጃው ለመፍታት ከምንጊዜውም በላይ ዛሬ ዝግጁ ነው። የእምነት ተቋማትም በየደረጃው ከሚገኙ የመንግሥት አካላት ጋር በጋራ ጉዳዮች አብረው መሥራት ቢችሉ መልካም ውጤት ያገኛሉ። በተራራቅንበት ጊዜ ምን እንደተፈጠረ፣ በተቀራረብንበት ጊዜ ደግሞ ምን መልካም ነገር እንደተገኘ እናንተ ታውቃላችሁ። ይህ የተለወጠው ግቢም ለዚህ ቋሚ ምስክር ነው።

❖❖❖

ብፁዕ ወቅዱስ አባታችን፣

ብፁዓን ሊቃነ ጳጳሳት፣

የጉባኤው ተሳታፊዎች

የሃይማኖት ተቋማት ለሀገር ከሚያበረክቱት አስተዋጽዖ ባሻገር ራሳቸውንም ማዘመን አለባቸው። «ሃይማኖት እንደ አባቶቻችን – ጥበብ እንደ ዘመናችን» የሚለውን ለእናንተ መጥቀስ አያስፈልገኝም። ቤተ ክርስቲያኒቱ በታሪኳ ብዙ ጊዜ ራሷን አዘምናለች፤ ራሷን በራሷ ልጆች መምራት ስትጀምርና ተቋሞቿን ስታደራጅ ይህንኑ አሳይታለች።

ዛሬም የተቋማቱ አሠራር ዘመኑን የዋጀ እንዲሆን ይጠበቃል። የአገልጋዮች አያያዝ፣ የሥራ ሂደቱ፣ የንብረትና የገንዘብ አያያዙ፣ አደረጃጀቱና የሕዝብ ግንኙነቱ የቤተ ክህነቱን ታሪክና ግርማ ሞገስ የሚመጥን እንዲሆን ተስፋ ይደረጋል።

ቤተ ክህነቱ ሙስናንና ብልሹ አሠራርን በማስወገድ፣ ፍትሕንና ርትዕን በማስፈን፣ ዘረኝነትንና ጎጠኝነትን በማጥፋት፣ በመከባበርና በመዋደድ ለሌሎች ተቋማት አርአያ እንዲሆን እምነት ተጥሎበታል።

❖❖❖

ዛሬ የተጀመረው ጉባኤ፦

በሀገራችን ፍጹም ሰላም እንዲሰፍን፣

ልማትና ዕድገት እንዲስፋፋ፣

ወንድማማችነትና አንድነት እንዲጸና፣

ችግሮች በሠለጠነ መንገድ በውይይት እንዲፈቱ

የሚደረግበትን መንገድ እንዲፈልግ፣ እንዲወስንና ተግባራዊ እንዲያደርግ አደራ እላለሁ።

ከዚህ በኋላ እንደ ኢትዮጵያ ኦርቶዶክስ ተዋሕዶ ቤተ ክርስቲያን ያሉትን የሃይማኖት ተቋማት የሚከፋፍልና ዐቅማቸውን የሚያዳክም አካሄድ መንግሥት አይታገሥም። ኢትዮጵያ በመደመር ዕሳቤ እየሰበሰበች፣ እያከማቸችና እያካበተች መሄድ እንጂ ዐቅሞቿን መበተን አትፈልግም።

በመጨረሻም ቤተ ክርስቲያኒቱ ከአክሱም እስከ ላሊበላ፣ ከዓድዋ እስከ ዛሬ ድረስ ከሀገሯ ጋር ተጉዛለች። ቀጣዩም ጉዞ የጋራ እንዲሆን ጉባኤው የተቃና፣ የአንድነትና የስምምነት መንፈስ የሰፈነበት፣ ለኢትዮጵያ የሚሆኑ ውሳኔዎች የሚወሰኑበት እንዲሆን ፈጣሪ ይርዳን።

እግዚአብሔር ሀገራችንን ይባርክ!

አመሰግናለሁ።